EskiTürkçe

Müjgan, Farsça kökenli bir kelime olup "kirpik" anlamına gelir. Ayrıca, Müjgan isminin diğer anlamları da şu şekildedir: işaret ve gizliliğe ait; midye ve istiridye gibi hayvanların beyaz, ışıltılı, parlak kabuğu.

Eski Türkçe'de "yaruk" kelimesi ışık anlamına gelir. Eski Türkçe'de kullanılan bazı ışık kaynakları: Ateş. Meşale. Yağ lambaları. Ayrıca, "yula" kelimesi meşale anlamında kullanılmıştır.

Kantik kelimesi farklı anlamlara gelebilir: Dinsel şarkı. Herhangi bir duyguyu anlatan şarkı. Oynak, hoppa kadın. Ayrıca, eski Türkçe'de "kandırıcı, işveli" ve "uzakta, gurbette olan" anlamlarında da kullanılmıştır.

Eski Türkçe'de "çomak" kelimesinin bazı anlamları: ucu topuzlu değnek; asa; gürz; özellikle savaşta düşmana vurup atından devirmek için kullanılan kalın ve uzun sopa. "Çomak" kelimesi, Moğolca "çokimak" (çekiç, tokmak) ve Orta Çağ Türkçesindeki "çaḳ" (vurmak) sözcükleriyle bağlantılı olabilir. Kelimenin kökeni, Eski Türkçe "çomak" veya "çokmak" sözcüğüne dayanmaktadır.

Eski Türkçede "buluşma yeri" için özel bir terim bulunmamaktadır. Ancak, "buluşmak" kelimesi, genel anlamda bir araya gelmek, karşılaşmak veya belirli bir yerde toplanmak anlamında kullanılmıştır. Eski dilde buluşma, sosyal etkileşim, arkadaşlık, akraba ziyaretleri veya ticari ilişkiler gibi çeşitli bağlamlarda gerçekleşmiştir. Günümüzde ise "buluşma yeri" için "randevu" veya "buluşma noktası" gibi terimler kullanılmaktadır.

Eski Türkçede "doğum yapmak" anlamına gelen bazı terimler şunlardır: Vad'ı haml. Tatrık (kuşun yumurtalamaya, kadının doğum yapmaya yakın olması). Ayrıca, eski Türk toplumlarında doğum, önemli bir geçiş dönemi olarak kabul edilir ve bu süreç, çeşitli adetler, inanmalar ve ritüellerle çevriliydi.

Türkçenin bilinen ilk sözlüğü, 1072-1074 yılları arasında Kaşgarlı Mahmut tarafından yazılan Divanü Lügati’t Türk’tür. Bu eser, aynı zamanda Türkçe yazılmış ilk dil bilgisi kitabı, ilk Türk edebiyatı antolojisi ve ansiklopedisi olarak da kabul edilir.

"Çok mutluyum" ifadesinin eski Türkçe karşılığı olarak "saadet" veya "şadlık" kullanılabilir. Eski Türkçe'de mutluluk kavramı, iç huzur, dengeli bir yaşam ve duygusal zenginlik üzerine kurulu bir anlayışı yansıtıyordu. Ayrıca, "mesud" kelimesi de "mutlu" anlamına gelir ve bu kelime eski Türkçe'de mutluluk ifade etmek için kullanılabilir.

Eski Türkçede "efkarlanmak" kelimesinin anlamına dair bir bilgi bulunamamıştır. Ancak, "efkarlanmak" kelimesinin günümüz Türkçesindeki anlamı şu şekildedir: tasalanmak, kaygılanmak, üzülmek; düşünüp tasalanmak, üzerine hüzün çökmek, kederlenmek. Ayrıca, "efkar" kelimesi eski Türkçede "fikirler, düşünceler" anlamına gelmektedir.

"Yurt" kelimesinin eş kökeni Eski Türkçe'dir. "Yurt" kelimesi, Türkçede "çadır, oba, konut, mesken" gibi anlamlarda kullanılmıştır.

Osmanlıca'da cümle yapısı, şiir ve nesir dilinde farklılık gösterir: Nazım dilinde, her beyit en fazla bir cümleden oluşur ve cümleler genellikle kısa, unsurları sade ve yerli yerindedir. Nesir dilinde ise cümle unsurları tam bir serbestliğe sahiptir. Osmanlıca'da cümle, "tam anlamı ifade eden, kaideye uygun söz" olarak tanımlanır.

Aşık ve maşuk terimleri, aşk temalı eserlerde sıkça kullanılan kavramlardır. Aşık. Maşuk. Ayrıca, "aşık ve maşuk" geleneksel bir halk oyunu olan "Aşuk ve Maşuk"ta da kullanılır.

Eski Türkçe'de "armağan" kelimesi, "yarmakan" veya "yarmak" kelimesinden türemiştir ve "doyumluk, peşkeş, ganimetten verilen pay" anlamına gelir. Armağan kelimesi, zamanla "birini sevindirmek, mutlu etmek, onurlandırmak, kutlamak için veya anı olarak verilen şey, hediye" anlamını kazanmıştır.

Boğaziçi eski Türkçe'de "Symplēgades" olarak adlandırılmıştır.

Eski Türkçe'de olasılık bildiren ek, "erinç" olarak kullanılırdı.

Eski Türkçe dil sözcüğü olarak "Türk" kelimesi kabul edilir.

Eski Türkçede "arslan" kelimesi kullanılmıştır.

Twitter'da "kav ateş" ifadesi, eski Türkçede "kav" kelimesinin farklı anlamlarından biri olan "ateş yakmaya yarayan kuru kabukların yapıldığı ağaç mantarı" anlamında kullanılmış olabilir.

Eski Türkçede "ısar" kelimesi iki farklı anlamda kullanılmıştır: 1. Keçi memesine takılan kese, torba. 2. Cömertlikle verme, ikram.

Türklerin ilk yazılı dil bilgisi, Göktürkçe olarak bilinen Eski Türkçe dönemine aittir.