Buğday

Akdeniz Bölgesi'nde en çok yetişen tarım ürünü, bölgeye göre değişiklik göstermektedir: Kıyı kesimlerinde en çok yetişen ürünler arasında pamuk, turunçgiller, muz, zeytin, incir ve susam bulunur. Göller Yöresi ve Teke’nin iç kesimlerinde ise iklim koşulları nedeniyle daha çok tahıl ürünleri yetişir. Son beş yıllık ortalamaya göre Akdeniz Bölgesi'ndeki gübre tüketimi 1 milyon ton civarındadır ve bölgedeki tarım ürünlerinin yaklaşık %60'ını mısır, %40'ını ise pamuk, soya, hububat, ayçiçeği ve buğday oluşturur. Dolayısıyla, Akdeniz Bölgesi'nde en çok yetişen ürünün buğday mı yoksa pamuk mu olduğu, bölgenin hangi kesiminden bahsedildiğine bağlı olarak değişebilir.

Türkiye'de en iyi beyaz buğday olarak birkaç çeşit öne çıkmaktadır: Basri Bey-95: Sulu alanlar için geliştirilmiş, yüksek verim potansiyeline sahip bir çeşittir. Bayraktar 2000: Orta boylu sapı, beyaz taneleri ve yüksek gübre reaksiyonu ile dikkat çeker. Ceyhan-99: Beyaz kılçıklı başak yapısı ve yüksek yatma mukavemeti ile bilinir. Genç-99: Yüksek verimi ve beyaz sert taneleri ile Ege Bölgesi'ne tavsiye edilen bir çeşittir. Buğday seçimi, bölgenin iklim ve toprak koşulları, hastalık ve zararlılara direnç gibi faktörlere bağlı olarak yapılmalıdır.

Keops Buğday Seti, buğday bitkisinin beslenmesi ve verimliliğinin artırılması için çeşitli gübreler içerir. Bu setin faydaları şunlardır: 1. Köklendirici Gübre: Bitkilerin stres koşullarını ortadan kaldırır, çiçeklenmeyi ve kardeşlenmeyi teşvik eder. 2. Çiçeklendirici Gübre: Bitkiyi büyümeye teşvik eder, hastalıklara karşı direncini artırır ve mantar hastalıklarına karşı koruma sağlar. 3. Dengeli Gübre: Bitkilerin her döneminde makro element ihtiyacını karşılar ve toprakta bulunan bazı elementlerin alımına yardımcı olur. Bu gübreler, buğday üretiminde kalite ve verimliliği artırmak için kullanılır.

Durum buğdayı ve makarnalık buğday aynı anlama gelir. Türk Gıda Kodeksi Makarna Tebliği’ne göre makarna, “Triticum durum buğdayından üretilen irmiğe su katılıp tekniğine uygun yoğrularak hazırlanan hamurun şekillendirilip kurutulmasıyla elde edilen bir üründür”. Durum buğdayları, tetraploid (2n=4x=28, AABB) buğdaylar olup, kalite özellikleri ve kullanım alanları bakımından hekzaploid (2n=6x=42, AABBDD) ekmeklik ve topbaş buğdaylardan çok farklı ve özel bir konuma sahiptir.

Buğdayda potasyum nitrat (KNO3) uygulaması, kardeşlenme dönemi sonundan sapa kalkma dönemi başına kadar yapılmalıdır. Potasyum nitrat, buğday bitkisinin ihtiyaç duyduğu her dönemde uygun dozlarda uygulanabilir. Potasyum nitrat uygulaması için en doğru zamanı belirlemek amacıyla toprak analizi yaptırılması önerilir. Gübre kullanımı ve uygulama zamanlaması, iklim koşulları, toprak tipi ve bitki ihtiyaçları gibi faktörlere bağlı olarak değişebilir. Bu nedenle, yerel uzmanlardan ve tarım danışmanlarından bilgi almak faydalı olabilir.

100 gram buğdayda bulunan besin değerleri: Karbonhidrat: 72 g. Lif: 10,7 g. Protein: 13,2 g. Yağ: 2,5 g. Şeker: 0,4 g. Su: 11 g. Kolesterol: 0 mg. Omega-3: 0,07 g. Omega-6: 1,09 g. Sodyum: 42 mg. Potasyum: 390 mg. Kalsiyum: 27 mg. Demir: 5,21 mg. Folat: 26 mcg. Fosfor: 415 mg. Magnezyum: 94 mg. Çinko: 2,24 mg. Selenyum: 27 mcg. Manganez: 4,4 mg. E vitamini: 0,09 mg. K vitamini: 1,23 mg. B12 vitamini: 0,09 mcg. B2 vitamini: 0,025 mcg. B6 vitamini: 0,41 mcg.

50 kg'lık bir çuval un, yaklaşık olarak 65-70 kg buğdaydan elde edilir. Bu oran, üretim tesisinin yeterliliğine ve amacına göre değişiklik gösterebilir.

Hayır, irmik ve durum buğdayı aynı değildir. Durum buğdayı, sert bir buğday türüdür ve irmik üretiminde kullanılır. Özetle: - Durum buğdayı, bir buğday türüdür. - İrmik, durum buğdayından elde edilen bir un çeşididir.

Buğdayların yeşerme zamanı, ekim yapılan bölgeye ve iklim koşullarına bağlı olarak değişir. Genellikle ekim ayında ekilen buğdaylar, 7-10 gün içerisinde toprak yüzeyine çıkarak yeşerir. Bazı bölgeler için buğday yeşerme zamanları: İç Anadolu Bölgesi: Ekim ayının ilk haftası. Trakya Bölgesi: 15 Ekim-15 Kasım arası. Ege Bölgesi: 15 Ekim-15 Aralık arası. Doğu Anadolu Bölgesi: 15 Ağustos-1 Eylül arası. Buğdayların yeşermesi için toprak sıcaklığının 8-10 derece olması gerekir.

Kırık ve bulgur aynı değildir, ancak kırık bulgur, bir bulgur türüdür. Bulgur, buğdayın kabuklarının soyulup, haşlanarak kurutulması ve ardından öğütülmesi ile elde edilir. Kırık bulgur ise, buğdayın kabuğu ve kepeği soyulduktan sonra, taş değirmende dövülerek elde edilen bir bulgur türüdür.

Arjantin'in buğday pazarı için belirli bir zaman belirtilmemiştir. Ancak, 2025 yılı için bazı önemli tarihler ve tahminler mevcuttur: 2025/26 sezonu: Bu sezonda buğday hasadının 20,5 milyon tona ulaşması beklenmektedir. Mayıs 2025: Buğday ekim alanlarının 6,7 milyon hektara çıkması planlanmaktadır. Arjantin'in buğday ihracatı, uygun hava koşulları ve düşen üretim maliyetleri sayesinde artış göstermektedir.

Buğday tonajı, buğday verimi tahmin formülü kullanılarak hesaplanabilir. Bu formül şu şekildedir: Y = A × B × C × D Burada: - Y: Verim (kg/ha); - A: Metrekare başına başak sayısı; - B: Başak başına düşen tane sayısı; - C: Bin tane ağırlığı (g); - D: Büyüme periyodu boyunca ortalama tohum tutma oranı (%). Örneğin, metrekare başına 250 başak, başak başına 40 tane, bin tane ağırlığı 45 g ve ortalama tohum tutma oranı %85 olan bir tarla için verim şu şekilde hesaplanır: Y = 250 × 40 × 45 × 0.85 / 10000 ≈ 382.5 kg/ha. Buğday tonajı ayrıca, 1 metreküp buğdayın yaklaşık 0.75 ton olduğu kabul edilerek de hesaplanabilir.

Kırmızı ve beyaz buğday arasındaki temel farklar şunlardır: Protein ve gluten içeriği: Kırmızı buğday, beyaz buğdaya göre daha yüksek protein ve gluten içerir. Kullanım alanı: Kırmızı buğday, genellikle makarna yapımında kullanılırken, beyaz buğday hamur işleri, kurabiye ve krakerlerde tercih edilir. Tadı: Kırmızı buğday, daha cevizli ve hafif acı bir tada sahipken, beyaz buğday daha yumuşak ve tatlıdır.

Tip 630 buğdayının nerede yetiştiğine dair bilgi bulunamadı. Ancak, Türkiye'de buğday genellikle İç Anadolu, Marmara, Çukurova ve Güneydoğu Anadolu bölgelerinde yetiştirilir. Buğdayın yetiştiği bölgeler, iklim ve toprak koşullarına göre değişiklik gösterebilir. Daha fazla bilgi için yerel tarım uzmanlarına veya ilgili kurumlara başvurulması önerilir.

Golia buğdayı, özellikle Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Çukurova ve Trakya gibi bölgelerde yetiştirilmektedir. Yetişme koşulları: Toprak: İyi drene olmuş, besin değeri yüksek ve pH değeri 6.0-7.5 arasında olan topraklarda yetişir. İklim: Sert kış koşullarına ve iklim değişikliklerine karşı dayanıklıdır. Ekim zamanı: Genellikle sonbahar veya ilkbahar aylarında yapılır. Sulama: Düzenli ve yeterli miktarda sulama gerektirir.

Sert ve yumuşak buğday arasındaki bazı farklar şunlardır: Yetiştirme koşulları: Sert buğday, kuru hava ve sıcak yazları tercih ederken, yumuşak buğday düzenli yağış alan bölgeleri tercih eder. Gluten içeriği: Sert buğday, yüksek protein ve gluten içeriğine sahiptir. Yumuşak buğday, sert buğdaya göre daha düşük protein ve gluten içeriğine sahiptir. Kullanım alanı: Sert buğday, makarna ve tahıl yapımında kullanılır. Yumuşak buğday, genellikle hamur işleri yapımında kullanılır. Verim: Sert buğday, yumuşak buğdaydan daha az verimlidir. Tanenin görünümü: Sert buğday tanesinin kesiti cam gibi parlak görünür. Yumuşak buğday tanesinin kesiti unlu beyaz görünür.

Buğdayın ömrü, uygun koşullarda saklandığında 30 yıl veya daha fazla olabilir. Buğdayın raf ömrü, saklama koşullarına bağlı olarak değişebilir; serin, kuru ve karanlık bir ortamda saklanması önerilir.

Buğdayda potasyum uygulaması için uygun zamanlar: Ekim öncesi: Killi topraklarda ekim öncesinde, killi olmayan topraklarda ise ekim sonrasında uygulanabilir. Başaklanma dönemi: Bu dönemde bitkinin potasyum, fosfor ve mikrobesin ihtiyacı artar. Çiçeklenme öncesi ve sonrası: Buğday yaprak gübresi olarak, çiçeklenme öncesi ve sonrası dönemlerde uygulanabilir. Potasyum uygulamasının zamanı, toprak ve bitki analizlerine göre belirlenmelidir.

Bulgurun hammaddesi buğdaydır. Bulgur, buğdayın temizlenmesi, kaynatılması, kurutulması, kabuğunun soyularak değişik tipte değirmenlerde öğütülmesi ve farklı boyutlardaki taneciklerinin ayrılmasıyla elde edilen, sadece su ve buğdaydan oluşan bir gıda maddesidir.

Buğday tanelerinin siyah olmasının birkaç nedeni vardır: Fungal hastalıklar. Çevresel faktörler. Genetik özellikler. Ayrıca, embriyoda renk bozulmasına neden olan "embriyo kararmalı tohumlar" da siyah renge yol açabilir.