Farsça

Şehmus ismi, Arapça kökenli olup "hükümdar soyundan gelen" anlamına gelir. Ayrıca, Farsça kökenli olarak da "tarikat kurucusu" veya "bir tarikat içerisinde en yüksek dereceye ulaşmış kişinin soyundan gelen" anlamlarını da taşır. Şehmus ismi, Kur'an'da geçmemektedir.

"Eğer yol yanlış ise rehber bir işe yaramıyor" dizesi, anonim bir Farsça şiirden alıntıdır. Şiirin tamamı şu şekildedir: > "Eğer yol yanlış ise, rehber bir işe yaramıyor Kafeste dünyaya gelirsen, kanat bir işe yaramıyor Yük ağırdır şu divanelerin üzerinde, Başta akıl yok ise baş işe yaramıyor Ey şair daralmış olan gönlün neyi istiyorsa söyle Ama eşeğin kulağına yasin okumak bir işe yaramıyor".

Lizge ismi, farklı anlamlara gelebilir: Çiçek tomurcuğu. Medhedilmiş, övünülmüş, beğenilen kadın. Coşkun, ilhamla dolu. Lizge ismi, Zazaca veya Kürtçe kökenli olup, Kuran'da geçmemektedir.

Hayır, Fendi ve Fend aynı değildir. Fendi, 1925 yılında Roma'da kurulmuş bir lüks moda evidir ve deri ürünler, parfüm ve gözlük gibi çeşitli ürünler sunmaktadır. Fend ise, Farsça kökenli bir kelime olup, "hile", "düzen" ve "kurnazlık" anlamlarına gelir. Bu iki terim farklı alanlarda kullanılmaktadır ve birbirleriyle ilişkili değildir.

Gümrah, Farsça "gum" (kayıp) ve "rah" (yol) kelimelerinden türetilmiş olup, "yolunu şaşırmış kimse" anlamına gelir. Gümrühi kelimesine dair bir bilgi bulunamamıştır.

Yabancı kelimesi, Farsça "yābān" (ıssız yer, çöl) sözcüğünden türetilmiştir. Kelimenin diğer anlamları arasında "başka bir milletten olan, başka devlet uyruğunda olan kişi", "tanınmayan, bilinmeyen" gibi tanımlar da bulunmaktadır.

Peştuca ve Farsça aynı değildir, ancak aynı dil ailesine aittir. Peştuca ve Farsça arasındaki bazı benzerlikler: Dil ailesi: Her iki dil de Hint-Avrupa dillerinin İran dilleri grubuna dahildir. Kelime dağarcığı: Farsça'nın tarihi boyunca Arapçadan aldığı birçok kelime, Peştuca'da da kullanılmaktadır. Dilbilgisel yapılar: Her iki dil de SOV (Özne-Öğe-Yüklem) yapısına dayanır ve fiil çekimlerinde benzerlikler gösterir. Bazı farklılıklar: Fonetik ve telaffuz: Peştuca ve Farsça arasında ses değişimlerinden dolayı benzerlikler görülebilir, ancak Peştuca'daki bazı sesler Farsça'da yoktur. Yazı sistemi: Her ikisi de Arap alfabesini kullansa da, bazı yazı biçimsel farklar vardır. Tarihsel gelişim ve dilbilgisel kurallar: Farsça, daha uzun bir tarihe sahip olup daha karmaşık bir dil yapısına sahiptir.

Zülfiye ismi, Farsça kökenli olup birden fazla anlama sahiptir: Yiğit soyundan gelen ve namusuna düşkün kimse. Saçları çok güzel olan. Sevgilinin saçı. Bir tür yabani erik. Yapraklanmış ekin; yeşile bakan mor. Ayrıca, Züleyha veya Zeliha isimlerinin kısaltması olarak da kullanılabilir.

Şehr-i, Arapça'da "ay" anlamına gelir. Şehr-i Ramazan ise "Ramazan ayı" demektir. Ayrıca, "şehr-i ayin" şenlik, büyük hakimiyet ve kuvvete ait sürur, sevinç, donanma anlamlarına gelir.

Name kelimesinin kökeni şu şekildedir: Farsça: "Name" kelimesi, Farsça "nāme" sözcüğünden alıntıdır ve "birine hitaben yazılan yazı, mektup" anlamına gelir. Orta İngilizce: "Name" kelimesi, Orta İngilizce "nama" veya "noma"dan türemiştir. Proto-Cermence: "Name", Proto-Cermence namô kelimesine dayanır. Ana Hint-Avrupa dili: Nihai kökeni, Ana Hint-Avrupa dili h₁nómn̥ sözcüğüne kadar uzanır. Ayrıca, Ural dilleri ile de bir bağlantı kurulabilir; Proto-Uralic nime ile ilişkili olduğu düşünülmektedir.

Merzifon'un adının kökeni hakkında iki ana rivayet bulunmaktadır: 1. Barsevinç Kasaba İnşaatı: M.Ö. 700'lü yıllarda, Merzifon'un 4 km doğusunda, bölge valisi Barsevinç, kendi adını taşıyan bir kasaba inşa ettirmiştir. 2. Mihridat Kalesi: M.Ö. 222'de, bölge valisi 5. Mihridat tarafından, bugünkü Merzifon'un yerinde Merzpond adında bir kale inşa ettirilmiş ve adı Merzban, Merzifon olarak değişmiştir. Merz kelimesi Farsça'da "sınır" veya "kale", fon ise Pont'un Arapçalaştırılmış hali olarak açıklanmaktadır; bu nedenle Merzifon, "Pond karargahı" veya "Pontus sınırı" anlamına gelmektedir.

Mir kelimesi farklı kökenlere sahiptir: Slav dilleri: "Mir" kelimesi, Eski Slavca'da "barış" ve "dünya" anlamlarına gelir. Farsça: Mir, Farsça kökenli bir kelime olup, "baş", "kumandan", "amir" ve "bey" anlamlarını taşır. Ayrıca, "mir" kelimesi Rus tarihinde kendi kendini yöneten köylü topluluklarını ifade eden "obshchina" anlamında da kullanılmıştır.

Dilan ismi, Kürtçe ve Farsça kökenli bir isimdir. Kürtçe kökenli olarak, "gönüller, kalpler" anlamına gelir. Farsça kökenli olarak ise "gönül alan", "gönül okşayan" anlamlarına gelir.

Farsça harflerin nasıl okunduğunu öğrenmek için aşağıdaki kaynaklar kullanılabilir: tr.wikipedia.org. avys.omu.edu.tr. youtube.com. tr.irna.ir. dergipark.org.tr.

Begüm ismi Farsça kökenlidir. Türk Dil Kurumu'na göre, Begüm isminin anlamı “bey kızı” ya da “soylu kadın” şeklinde açıklanmaktadır. Ancak, Arapça'da "Begüm" kelimesinin karşılığı بیگم şeklindedir.

Paşm, Farsça kökenli bir kelime olup "ince teller", "iplikler", "yün" veya "kürk" anlamına gelir. Paşm kelimesi, pişmaniye tatlısının yapımında kullanılan şekerli ipliklerin veya tel tel olan yapısal dokunun yüne benzetilmesiyle de ilişkilendirilir. Ayrıca, paşm bir tür kışlık yünlü kumaş olarak da bilinir ve keçi kılından yapılır.

Gülhan isminin kökeni Farsçadır. Gülhan ismi, "gül gibi güzel" ve "han, hükümdar" anlamlarına gelir.

Şenbe, Farsça bir kelime olup "cumartesi" anlamına gelir. Ayrıca, Tacikistan'ın başkenti Duşanbe'nin adı da şenbe kelimesinden türemiştir ve "pazartesi" anlamına gelir. Türkçede çarşamba (car-ı-şenbe) ve perşembe (per-i şenbe) gibi bazı kelimeler de şenbe kelimesini içerir.

Farsça'da izafet kesresi, isim ve sıfat tamlamalarını kurarken kullanılan bir dil bilgisi unsurudur. Özellikleri: Tamlanan (asıl unsur) kelimenin son ünsüzünün esreli okunmasını ifade eder. Ünsüzle biten kelimelerde yazılmaz, sadece okunur. Eğer tamlanan kelime ünlüyle bitiyorsa, izafet kesresi "ye (ى)" veya "hemze (ء)" ile gösterilir. Örnekler: mâh-ı merkûm: adı geçen ay. deryâ-yı siyâh: kara deniz. can-ı canan: sevgilinin canı. ab-ı hayvan: hayvan suyu (ab-u hayvan şeklinde yazılır).

Mehrab'ın "Alveda 3" şarkısı Farsça dilinde yazılmıştır.