Eski Anadolu Türkçesinde iki ek kullanımı, genellikle şahıs zamiri kökenli ekler ve iyelik menşeli ekler gibi farklı gruplara ait eklerin bir arada kullanılmasıyla gerçekleşir. Örneğin, geniş zaman çekiminde 1. tekil şahıs için "-ArAm" ve "-Xr/-Ar" ekleri kullanılır. Bazı örnekler: Geniş zaman: "dilerem, ḳorḳaram, baḳaram, görürem". Gelecek zaman: "bil-iser-vem (ben bileceğim), bil-iser-sin (sen bileceksin)". İyelik menşeli ekler ise genellikle görülen geçmiş zaman ve şart kiplerinde kullanılır. Örnek: Görülen geçmiş zaman: "tap-du-m (ben taptım), tap-du-ñ (sen taptın)". Bu eklerin kullanımı, dönemin dil kurallarına ve cümlenin yapısına göre değişiklik gösterebilir.