Gramer

Edim ve fiil aynı anlama gelir. Edim, bireyin gerçekleştirdiği tüm hareketleri ifade eder. Fiil sözcüğü ise Arapça kökenli olup, "iş, davranış, edim, eylem" anlamlarına gelir.

Rusça öğrenmek için öncelikle temel kelimeler öğrenilmelidir. İşte bazı öneriler: Selamlaşmalar ve nezaket ifadeleri: "Merhaba" (Privet), "İyi günler" (Zdravstvuyte), "Teşekkür ederim" (Spasibo), "Affedersiniz" (Izvinite). Kişisel bilgiler: Kendi adı, yaş, milliyet, meslek ve hobiler gibi bilgiler. Günlük nesneler ve kavramlar: "Masa" (Stol), "Sandalye" (Stul), "Kapı" (Dver), "Ekmek" (Khleb), "Su" (Voda). Alışveriş ve yiyecek ifadeleri: "Mağaza" (Magazin), "Fiyatlar" (Tsenı), "Süt" (Moloko). Zaman ve sayılar: "Bugün" (Segodnya), "Yarın" (Zavtra), "Dün" (Vchera), "Saat" (Chas), "Bir" (Odin), "İki" (Dva), "Üç" (Tri). Günlük eylemler: "İstiyorum" (Ya khochu), "Yemek yemek" (Yest’), "İçmek" (Pit’), "Gitmek" (Idti). Ayrıca, kelime ezberleme yöntemleri de önemlidir: Günlük kelime hedefi belirlemek, flash kartlar kullanmak, resimleri ilişkilendirmek, kelimeleri cümle içinde kullanmak, tekrar etmek, kelime oyunları oynamak ve dil öğrenme uygulamalarını kullanmak etkili yöntemlerdir.

"I can't" ve "I cannot" arasındaki temel fark, can't'ın bir kısaltma olması, cannot'ın ise tam yazım şeklidir. - Can't: Günlük yazışmalarda ve gayri resmi durumlarda kullanılır. - Cannot: Daha çok resmi yazılarda tercih edilir. Not ekinin başka bir kelimeyle bağlantılı olduğu durumlarda (örneğin, "not only" kalıbı) "can not" yazımı uygundur.

Hayır, "her halde" ve "herhalde" aynı değildir. "Herhalde" kelimesi, Türk Dil Kurumu'na göre "büyük bir ihtimalle" veya "belki" anlamlarında kullanılan bir zarftır ve birleşik yazılmalıdır. "Her halde" ifadesi ise ayrı yazılmalı ve "her durumda, mutlaka" anlamında kullanılmalıdır.

Ortaç, dilbilgisel bir terim olup, sıfat-fiil anlamına gelir. Fiil kök veya gövdelerine “-an, -ası, -mez, -ar, -dik, -ecek, -miş” eklerinden biri getirilerek oluşturulur. Ortaçlar, cümlenin öznesi, nesnesi veya dolaylı tümleciyle özdeşleşir ve bağlaç gerektirmez. Bazı ortaç türleri: Belirtili ortaçlar: Hangi eylemin gerçekleştiğini net bir şekilde belirtir. Belirtisiz ortaçlar: Hangi eylemin gerçekleştiğini net bir şekilde ifade etmez. İsim tamlaması ortaçları: Bir isim tamlamasının içinde yer alır ve isim tamlamasının hangi eylemi anlattığını belirler. Sıfat tamlaması ortaçları: Bir sıfat tamlamasının içinde bulunur ve sıfat tamlamasının hangi eylemi nitelendirdiğini belirler.

Some ve any arasındaki temel fark, kullanım alanlarıdır: Some: Genellikle olumlu cümlelerde kullanılır ve "biraz", "birkaç" anlamına gelir. Any: Genellikle olumsuz cümlelerde ve soru cümlelerinde kullanılır, "hiç" veya "herhangi bir" anlamına gelir. Bazı örnekler: Some: "I have some money in the bag" (Çantada biraz param var). Any: "Do you have any water?" (Hiç suyun var mı?). İstisnalar: Some, teklif veya kibar bir istekte bulunurken soru cümlelerinde kullanılabilir. Any, if clause yapısının yan cümlesinde "some" yerine kullanılabilir.

Bütün ve herkes arasındaki fark şu şekildedir: - Bütün: Sıfat olarak kullanılır ve isimlerden önce gelir. "Bütün işçiler yemeğe çıktı" gibi cümlelerde geçer. - Herkes: Zamir olarak kullanılır ve cümledeki tüm insanları ifade eder. "Herkes yemeğe çıktı" gibi cümlelerde kullanılır. Özetle, "bütün" daha çok nesnelerin tamamını, "herkes" ise insanların tamamını ifade eder.

By ve for edatlarının farkı şu şekildedir: - For: "için" anlamına gelir ve nesnelerden önce kullanılır. - By: "tarafından", "aracılığıyla" ve fiillerle kullanıldığında "-erek, -arak" anlamlarını taşır. Özetle, "for" daha çok amaç ve süre belirtirken, "by" ise yapan kişi veya kullanılan araç/yöntemi ifade eder.

Past Simple ve Past Continuous zamanlarının ayırt edilmesi için şu özelliklere dikkat edilebilir: Kullanım amacı. Past Simple, geçmişte belirli bir zamanda tamamlanmış olayları, alışkanlıkları ve genel gerçekleri ifade etmek için kullanılır. Past Continuous, geçmişte belirli bir anda devam eden eylemleri ifade etmek için kullanılır. Zaman zarfları. Past Simple için genellikle “yesterday” (dün), “last week” (geçen hafta), “two years ago” (iki yıl önce) gibi belirli bir zamana işaret eden zaman zarfları kullanılırken, Past Continuous için “while” (iken), “when” (yaparken), “at that time” (o zaman) gibi süreci belirleyen zaman zarfları tercih edilir. Olayın devamı. Past Simple, olayın tamamen tamamlanmış olduğunu vurgular. Past Continuous, bir olayın geçmişte bir süre devam ettiğini vurgularken; başka bir olay tarafından kesintiye uğradığını ifade eder. Örnek cümleler: Past Simple Past Continuous Bu zamanları ayırt etmek için bol bol pratik yapmak, İngilizce hikayeler okuyarak bu zamanların nasıl kullanıldığını gözlemlemek faydalı olabilir.

Arapça öğrenmek için alınması gereken dersler, kişinin hedeflerine göre değişiklik gösterebilir: Modern Standart Arapça: Birleşmiş Milletler'in resmi statüde kabul ettiği Arapça dil formu olup, resmi işler, kitap yazma, dergi çıkarma ve program düzenleme gibi faaliyetler için gereklidir. Klasik Arapça: Kuran dilini öğrenmek, İslami ilimler eğitimi almak veya eski Arapça literatürü okumak isteyenler için uygundur. Ammice: Herhangi bir Arap ülkesinde yaşamak, evlenmek veya Arapça konuşan halkla ilişki kurmak isteyenler için halkın dili olan Ammice öğrenilebilir. Arapça öğrenmek için alınabilecek derslerden bazıları şunlardır: Kurslar: İlahiyat fakültelerinin hazırlık sınıfları, Akdem İstanbul, İstanbul Üniversitesi Dil Merkezi gibi yerlerde Modern Arapça kursları bulunmaktadır. Özel dersler: Arapça'yı daha hızlı ve bireysel bir şekilde öğrenmek isteyenler için özel dersler idealdir. Online dersler: Evden çıkmadan Arapça öğrenmek için online dersler alınabilir. Kitaplar: "Kendi Kendine Arapça Öğrenimi" ve "Modern Arapça Öğretimi" gibi setler, Arapça öğrenmek için faydalı olabilir. Uygulamalar: Memrise, Duolingo ve Utalk gibi uygulamalar, temel Arapça bilgisi edinmek için kullanılabilir.

"On" ve "on the" arasındaki fark, "on" edatının genellikle belirli günler ve tarihlerle, ayrıca yüzeylerdeki konumlarla kullanılmasıdır. Belirli günler ve tarihler: "On" edatı, gün ve ay bilgilerini içeren kesin tarihlerde kullanılır. Yüzeylerdeki konumlar: Bir şeyin bir yüzey üzerinde olduğunu belirtmek için kullanılır. "On the" ifadesi ise, Türkçe'de "duvara asılı" bir şeyi belirtirken kullanılır ve bu durumda "on" edatı, nesnenin duvarın üzerindeymiş gibi bir anlam taşır.

"Can" ve "I can" arasındaki fark, kullanım bağlamlarına bağlıdır. "Can", genel yetenek, izin veya olasılığı ifade eden bir yardımcı fiildir. "I can", öznenin (bu durumda "I") bir şeyi yapabilme yeteneğini belirtir. Dolayısıyla, "I can" ifadesi, "can" yardımcı fiilinin özneyle birlikte kullanımını temsil eder ve daha spesifik bir yetenek veya izni ifade eder. Örnekler: - Yetenek: "I can play the guitar" (Gitar çalabilirim). - İzin: "You can use my phone" (Telefonumu kullanabilirsin). - Olasılık: "It can rain today" (Bugün yağmur yağabilir).

Özne ve nesne zamirlerini ayırt etmek için şu yöntemler kullanılabilir: Özne Zamirleri: Cümlede işi, oluşu, hareketi yapan veya olanı bildiren öğedir. Yükleme “kim? – ne?” soruları sorularak bulunur. Nesne Zamirleri: Öznenin yaptığı işten etkilenen öğedir. Yükleme sorulan “neyi? – kimi?” sorularıyla belirtili nesne, “ne?” sorusuyla belirtisiz nesne bulunur. Örnekler: "Öğretmen beni aradı" cümlesinde "ben" nesne zamiridir. "Kahveye bayılırım" cümlesinde "ben" özne zamiridir.

"Neyse ki" ve "neyse" arasındaki temel fark, "neyse ki" ifadesinin bir bağlaç olan "ki" ekini içermesidir. Doğru yazım: "Neyse ki". Yanlış yazım: "Neyseki". "Neyse ki", genellikle "önemi yok, olan oldu" anlamında kullanılır ve "ucuz atlatma" veya "şükürler olsun ki" gibi anlamlar taşır. Örnek kullanım: "Evden çok hızlı çıktım, neyse ki anahtarı yanıma almayı unutmamışım" (doğru). "Neyseki" kullanımı ise yazım hatasıdır.

İngilizcede "may" kip belirtecinin kullanım alanlarından bazıları şunlardır: Kibarca izin alma/izin verme. Olasılık. Zıtlık belirtme. Edebi ve bilimsel dil. Ayrıca, "may" ile olumlu, olumsuz ve soru cümleleri kurulabilir.

Almanca artikelleri bulmak için şu yöntemler kullanılabilir: Kelime sonu eklerine göre: Almanca'da kelimelerin sonlarına gelen bazı ekler, artikellerin belirlenmesine yardımcı olur. Kelime gruplarına göre: Belirli kelime grupları, belirli artikelleri alır. Renkli kodlama: "Der" için mavi, "die" için pembe, "das" için yeşil gibi renkler kullanılarak artikeller ezberlenebilir. Ezberleme: Her kelimeyi artikeliyle birlikte ezberlemek en doğru yaklaşımdır. Almanca artikeller, ismin cinsiyetine (eril, dişil, nötr) ve sayı durumuna (tekil, çoğul) göre değişiklik gösterir.

"Her bir" ve "her ikisi" arasındaki temel fark, kullanım alanları ve ifade ettikleri anlamlardır: Her bir: Anlam: Bir gruptaki her bir öğeye ayrı ayrı atıfta bulunur. Kullanım: Genellikle tekil isimlerle birlikte kullanılır ve sayılabilir isimleri belirler. Örnek: "Her bir öğrenci sınavda başarılı olmak ister". Her ikisi: Anlam: İki şeyden veya kişiden her ikisini birden ifade eder. Kullanım: Belirli bir bağlamda iki unsuru birlikte belirtmek için kullanılır. Örnek: "Her ikisi de bu konuda farklı bir görüşe sahip". "Her bir", daha çok bireysel öğeleri vurgularken, "her ikisi" iki unsuru birlikte ele alır.

Türkçede "i" ve "ı" arasındaki fark şu şekilde açıklanabilir: "I" harfi ince, "ı" harfi ise kalın okunur. Örnekler: ılık; ilik. Ayrıca, programlamada "i++" ve "++i" ifadeleri farklı anlamlara gelir: i++: İşlem yapılırken i'yi işlemde kullan, sonra 1 arttır. ++i: Önce i'yi 1 arttır, sonra işlemde kullan.

Dilbilgisinin en zor konusu olarak kabul edilebilecek tek bir alan yoktur, çünkü bu, öğrencinin bireysel öğrenme zorluklarına ve dilbilgisinin farklı yönlerine olan aşinalığına bağlıdır. Ancak, bazı dilbilgisi konuları genel olarak karmaşık olarak değerlendirilir: Fiil-zaman uyumsuzluğu. İsim-fiil uyumsuzluğu. Zamirlerin kullanımı. Cümle yapıları. Arapça, Korece, Japonca gibi dillerin gramer yapısı. Dil bilgisi çalışırken, konuları sarmal bir yapıda öğrenmek ve her konuyu iyice kavradıktan sonra bol bol soru çözmek önerilir.

Eski Türkçe ile yeni Türkçe arasındaki bazı farklar: Ses değişiklikleri: Günümüzde "g" ile başlayan kelimeler, Eski Türkçede "k" ile başlamıştır. "D" ile başlayan kelimeler, Eski Türkçede "t" ile başlamıştır. "B"nin kullanıldığı bazı kelimelerde, Eski Türkçede "v" kullanılmıştır. Ek ve hâl farklılıkları: İsmin belirtme hâli, Eski Türkçede "-ıg, -ig" ile karşılanmıştır. Vasıta hâli için Eski Türkçede "n" sesi kullanılmıştır. Sıfat-fiil ekleri farklıdır. Dil yapısı: Fiil çekimlerinde şahıs ekleri yerine zamirler kullanılmıştır. Gelecek zaman eki olarak Eski Türkçede "-tacı, -teçi" eki kullanılmıştır. Yabancı unsurlar: 13. yüzyıldan sonra Türkçe'ye Arapça ve Farsça kelimeler girmeye başlamıştır.