Osmanlı'da tebaa, bir devletin egemenliği altında bulunan, tabi olan kişiler anlamına gelir. Tebaa kelimesinin Osmanlı'da kullanıldığı bazı alanlar: Sosyal bilimler terimi olarak, devletin egemenliğine bağlı olanlar. Hukuk terimi olarak, bir devletin hükmü altında bulunan kişiler. Tarih terimi olarak, yönetim altında bulunan insanlar. Felsefe ve sosyoloji terimi olarak, uyruk. İnkılâp tarihi olarak, devletin hükmü altında bulunan halk. Osmanlı'da tebaa, Müslüman ve gayrimüslim ayrımı yapılmaksızın bütün vatandaşları ifade ederdi.