Milli Edebiyat döneminde en çok kullanılan hikaye türü, realist ve natüralist hikayelerdir. Dönemin önemli hikaye yazarları arasında Ömer Seyfettin, Refik Halit Karay, Halide Edip Adıvar ve Yakup Kadri Karaosmanoğlu bulunur. Bu dönemde yazılan hikayelerde öne çıkan bazı özellikler şunlardır: Toplumsal konular: Bireysel konulardan çok, savaş, yoksulluk ve düşman işgali gibi toplumsal meseleler işlenmiştir. Anadolu'nun işlenmesi: Hikayeler genellikle Anadolu'daki köyler ve insanların yaşadığı sorunları ele almıştır. Dil: Sade bir dil kullanılmış, Arapça ve Farsça tamlamalardan kaçınılmıştır. Temalar: Türkçülük, ilerleme, gerilik, batıl inançlar, cehalet ve yoksulluk gibi temalar işlenmiştir.