Ziya Osman Saba'nın "Sebil ve Güvercinler" şiiri, hayatın geçiciliğini ve ölümün dünyadaki tüm canlılar için kaçınılmaz son olduğunu anlatır. Şiirde, güvercinler üzerinden insan hayatı ve hikayesi anlatılır. Şiirde ayrıca, dünya hayatının zorlukları çöl imgesiyle ifade edilir. Şiirin son dizesinde geçen "bomboş sebil" cümlesi, ölen insanların arkalarında bıraktığı boşluğu simgeler. "Sebil ve Güvercinler" şiiri, aynı zamanda insan sevgisini, toplumdaki yardımlaşmayı, barışı ve umudu da simgeler.