Üç boyutlu sinema tekniği, derinlik algısında yaratılan yanılsamayla oluşturulan bir sinema metodudur. Bu teknikte kullanılan bazı yöntemler: Stereoskopik fotoğraflama: Özel bir kamerayla görüntüler iki farklı perspektifle kaydedilir. Anaglif gözlükler: Farklı renk filtreleriyle iki görüntü üst üste bindirilir, bu sayede gözler farklı açılarla algılar. Polarize gözlükler: Yatay ve dikey olarak yansıtılan görüntüler, özel filtrelerle ayırt edilir. Aktif deklanşör gözlükleri: Projeksiyondan gelen sinyallere göre gözlüğün camları sırayla kapanır. Üç boyutlu sinema, ilk olarak 1890'ların sonunda öne çıkarılmış, ancak pratik olmayan yöntemler nedeniyle yaygınlık kazanamamıştır.